Post. Dzień 23

W południe wpadli z odwiedzinami dawno nie widziani wujkowie. Ciocia słynie z doskonałych wypieków, więc myślałam, że się zapłaczę, jak zobaczyłam, że przyniosła nadziewane rogaliki własnej roboty. Mama powiedziała, że można kilka spróbować zamrozić, to sobie ich w Wielkanoc spróbuję. No to są już w zamrażarce i czekają na Święta.

Wiosna się rozkręca, więc wybraliśmy się z Chłopcem na przejażdżkę rowerową. Wróciliśmy z mrożoną lasagne z Biedronki. Co prawda wiadomo, kto kupuje w Biedronce, ale kilka można tam znaleźć kilka wyśmienitych produktów. Na przykład moje ulubione podróbki słodyczy z Wawela. Właściwie to te słodycze są robione przez Wawela, ale pod marką Magnetic dla Biedronki i tak samo pyszne, choć tańsze. Uważam się za smakosza, a nie wyczuwam między nimi różnicy. Tak więc są tam i Danusie (także miętowe), i czekolady Malaga-TikiTaki-Kasztanki. Ach, póki co mogę sobie je tylko wspominać, albo chodzić pooglądać w sklepie. Ale wracając,  dziś przywieźliśmy stamtąd lasagne bolognese. Koszt: 4.99zł. za opakowanie, więc wzięliśmy dwa. Robiły się w piekarniku jakieś 40 min i były przepyszne, a co ważne przy tego typu gotowych daniach, i wierząc etykiecie, w składzie nie było żadnych paskudnych dodatków. Ostatecznie to mrożonka, więc chyba nie ma po co ich tam dodawać.

Post. Dzień 22

Chyba wreszcie przyszła wiosna. Nie zamarzłam w trenczu, jadąc rano na uczelnię, słońce grzało rzetelnie cały dzień, a nawet na brukowanych chodnikach można już spotkać mlecze:

Idąc na powrotny pociąg, kupiłam po drodze bananka, zwyczajowo w takim fajnym, małym kiosku warzywno - owocowym, prowadzonym przez starsze małżeństwo. Nagle przypomniało mi się, że miałam podbić legitymację (jutro 31 marca!). No to z powrotem na uczelnię. Wracając z niej po raz drugi, znowu zrobiłam się głodna, jak pies Pawłowa w tym samym miejscu, koło kiosku. Jednak głupio mi było podchodzić tam drugi raz, więc doniosłam swój apetyt aż do centrum, gdzie postanowiłam poszukać jakiejś zdrowej i szybkiej przekąski. A przecież można by tak łatwo znaleźć coś słodkiego. Ale nie, silna wola zwyciężyła, i trafiłam do Skarbka. W holu zawsze zatrzymywałam się przy cukierni i nie miałam pojęcia, że jest coś dalej. A dalej było równie obszerne stoisko z sałatkami, surówkami, pierożkami i różnymi innymi rzeczami, którymi można się pożywić, a nie tylko oszukać głód. Świadcząca o popularności (i mam nadzieję jakości) kolejka liczyła z 10 osób, ale obsługa uwijała się sprawnie. Poprosiłam małe pudełeczko (200g) surówki z marchewki i Colesława. Zapłaciłam 1.90zł. Do tego świeżutka bułeczka Graham, i za łącznie 2.50zł miałam przepyszny posiłek do pociągu. Dodaję tę lokację do moich ulubionych 'na szybko' w Kato. Jedyne, co mi nieco przeszkadzało to fakt, że sałatka była nieco.. za słodka, a człowiek na cukrowym odwyku wyczuje go wszędzie. Ale to plus dla mnie.

Post. Dzień 21

A więc wyjaśniła się kwestia 40 dni Postu, ponieważ okazało się, że nie wliczają się do niego niedziele. Ja tam nie wiem, ale mój post w niedziele też obowiązuje.
Dziś chyba spełniłam w 100% założenia nowej piramidy żywienia, bardzo dużo pełnego ziarna, dużo warzyw, sporo owoców, trochę nabiału i orzechów oraz jajeczko.  Mama, z którą chodziłam dziś po mieście, z podziwu godnym uporem wyciągała mnie na tradycyjne dotąd 'coś słodkiego', najpierw ciacho, potem lody ("ooj, a to sorbety też nie?").  Jednak dzisiejsze regularne, bogate i różnorodne posiłki były mnie w stanie odciągnąć od każdej zdradliwej pokusy.
Chłopiec za to podesłał mi dziś STRACHA NA SŁODYCZE, ku pokrzepieniu serc i umocnieniu woli:

Wydrukuję i będę patrzeć na to w chwilach próby.

Post. Dzień 20

Wydawałoby się, że to półmetek postu, a jednak Wielki Post nie ma 40 dni, jak się dziś doliczyłam. Skoro Środa Popielcowa była 9 marca, tak, a Wielkanoc ma być 24 kwietnia, to mi wychodzi 47 dni. No i zagwostka.

W kwestii zaś spraw bardziej kulinarnych, to dzisiejszy apatyt udało mi się jakoś zaspokoić podwójnym obiadem z kuskusu i mieszanki chińskich warzyw, z elementami nowalijek, które no nowalijki podobno należy moczyć w osolonej wodzie, co wyciąga z nich część wpakowanej tam chemii. Raz przygotowany kuskus jest remedium na napady głodu w ciągu całego dnia, a wrzucić do niego można wszystko, co się tylko zechce.
Tylko wypicie rooibosa koło 17, w godzinie mojego spadku energetycznego,  nie było dobrym pomysłem. Nie wierzyłam do tej pory, że ten napar ma takie działanie uspokajające.

Post. Dzień 19

Po zmianie czasu obudziłam się samoczynnie o 9:00, tzn. o 10:00, co jest wczesną porą jak na mnie, szczególnie w wolny dzień. Z okazji niedzieli postanowiłam odejść od zdrowej, ale monotonnej tradycji płatków z jogurtem na śniadanie, i oprócz nich usmażyłam sobie jajecznicę z cebulą dymką i pomidorami. Miła odmiana.

Do przygotowań niedzielnego śląskiego obiadu dla rodziny, postanowiłam dołączyć się przygotowaniem deseru w postaci ... sałatki owocowej. Spodziewałam się zadowolenia ze strony bratowej, która też jest na bezsłodyczowej diecie, ale żeby zasmakowało to mojemu nutellowemu bratu, a tym bardziej dzieciom? Miłe zaskoczenie. 

Sałatkę zrobiłam z pomarańczy, kiwi, jabłka i bananów, wkropiłam też resztkę ajerkoniaku, który został w barku, co dało doskonałe połączenie. Pomarańcze wybierałam według wskazówek z poświęconego im odcinka programu TVN Style "Wiem, co jem" ,

z którego dowiedziałam się, że dobrą i bezpestkową pomarańczę można poznać po tym, że ma pępek - widoczny na zdjęciu nierozwinięty zalążek drugiego owocu.

Nadszedł już czas, i po naradach rodzinnych mogę zacząć rozpowszechniać informację, że poszukuję i chętnie przyjmę młodego kotka płci męskiej, barwy rudej. Jak te pomarańcze.

Post. Dzień 18

Przedpołudnie miło spędziłam, dając korepetycje, a w międzyczasie popijając rooibos.
Potem zakupy, jak to w sobotę. A tam prawdziwy urodzaj pań testerek, zachęcających do degustacji różnych rzeczy, których degustować nie mogłam.  Na szczęście na dziale mięsnym znów stała pani z pierożkami, które uwielbiam. Nigdy nie przegapię okazji, żeby ich spróbować, choćbym miała przechodzić przypadkiem przed tą panią 5 razy, zanim partia dojdzie na grillu i zostanie wyłożona na tacki. A już mi się tak zdarzało.


Ostatnio mam większy apetyt (jeszcze większy niż zwykle), więc po zjedzeniu w domu konkretnego krupniku z dodatkami na obiad, zostało mi jeszcze tyle miejsca w żołądku, że pomna smaku degustowanych pierożków, bez oporów dałam się wyciągnąć do Pierogarni.

Post. Dzień 17

Pojechaliśmy uzupełnić zapasy żywności do Carrefoura. Zauroczona stoiskiem z mrożonkami na wagę, kupiłam od razu po trochu wszystkiego, i warzywa na patelnię, i mieszankę chińską, i kulki szpinaku, i nawet truskawki. W zestawieniu np. z kuskusem umożliwia to stworzenie pysznego i wartościowego obiadu w 15 minut.

Ponadto wzięliśmy kolejny słoiczek masła orzechowego. Postawiłam go w słodyczowej szafce w kuchni, więc gdy po raz kolejny będę ją z przyzwyczajenia otwierać, będę mogła po niego sięgnąć. Mój uzależniony od Nutelli brat zasłynął ostatnio stwierdzeniem, że to całe masło orzechowe to chyba sam tłuszcz, i musi być strasznie niezdrowe, więc woli Nutellę, gdzie przynajmniej jest mleko, kakao i orzechy. No cóż, w kwestii jego edukacji dietetycznej oraz wiary w reklamy jest jeszcze wiele do zrobienia.
Nie doceniałam wcześniej supermarketowych stoisk ze słodyczami na wagę. Gdy dziś jeden taki mijałam, sekundy wlokły się niemiłosiernie a stoisko zdawało się nie mieć końca. Uderzały mnie coraz to nowe, kuszące widoki: ciastka w czekoladzie, draże, bakalie w czekoladzie, maczki, żelki - zamknięte w handlowych opakowaniach nie wyglądają tak ciekawie.
A w domu, na podwieczorek, pełnoziarniste tosty na ciepło z masłem orzechowym. Mmm..

Post. Dzień 16

Miałam napisać o tym, jak szykując się o świcie na uczelnię, podgrzałam sobie zupkę, i w termosie zabrałam z sobą. Miałam dzięki temu pyszne, ciepłe i zdrowe drugie śniadanie. Miałam napisać o tym, jak zgadałam się z koleżanką, która też zaczęła się zdrowo odżywiać, i przez 20 minut przerwy wymieniałyśmy przemyślenia, tworząc spontaniczną grupę wsparcia AS (anonimowych słodyczoholików). Miałam też napisać o tym, że na stoisku ze zdrową żywnością w Rossmannie, zapragnęłam batonika z suszonych moreli, lecz otrzymałam od mojego prywatnego trenera smsową sugestię, że jednak tego nie chcę, bo to słodycz, więc odpuściłam i wymaszerowałam dumnie z paczką Studentfutter (!) oraz Kürbiskerne, znaczy: mieszanką studencką i pestkami dyni.

Ale dzisiaj po powrocie dowiedziałam się od sąsiadów, że mój Pan Kot zginął potrącony przez samochód. To było najwspanialsze zwierzę, jakie kiedykolwiek znałam. Miał w nas oddanych służących. Cudownie, że był.

Pan Kot na czacie, przy pierniczkach, po pracy, w łóżeczku, na kanapie i dzieląc kanapę, i po prostu on sam.

Post. Dzień 15

Zaszalałam dzisiaj z drugim śniadaniem, i zrobiłam sobie naleśnik z mąki pełnoziarnistej z bananem, coś pysznego. Musiałam sobie jakoś poradzić, gdy odkryłam, że mama uzupełniła zapasy naszej słodyczowej szafki o żelki i takie pyszne małe ciasteczka z nadzieniem prosto od cukiernika, które uwielbiam. Naleśnik za to jest pożywny, dość zdrowy, a przy okazji słodki ze swej natury (choć bez cukru).
Korzystając z wolnego dnia, wybrałam się dziś do Chłopca. Nie byłam u niego od czasu przejścia na post słodyczowy, więc niepokoiłam się, jak sobie u niego poradzę. Zawsze wymuszałam na nim spore zakupy słodyczy, które musiał przygotowywać na mój przyjazd. Tak najlepiej oglądało mi się filmy. Okazało się jednak, że i tu mogłam na niego liczyć, bo na obiad ugotował danie z makaronu pełnoziarnistego, kurczaka i mieszanki warzyw, którym naprawdę się najadłam. Za to na seans przygotował nam miskę winogron i jabłko w kawałkach. Zjedliśmy wszystko, choć to po mojej stronie stała miseczka, więc pewnie zjadłam więcej.  Cudowne uczucie, kiedy nie nęka nieustanny pęd do słodkiego, a odruch natrętnego sięgania po przekąskę zaspokaja się owocami. Wraz ze smaczną kolacją dało to bardzo miło i pożywnie spędzony dzień.

Post. Dzień 14

To był świetny, pełen wrażeń dzień. I jednocześnie skandaliczny, jeśli chodzi o moje odżywianie. Rano zjadłam śniadanie, między zajęciami banana, i to właściwie na tyle, aż do późnego wieczora, kiedy po 22 poszliśmy na zasłużoną, choć mocno spóźnioną kolację. Bo sporo dzisiaj popracowaliśmy. Ledwo wróciłam z zajęć, już czekał na mnie kolega, perkusista zespołu, dla którego mieliśmy nagrać teledysk. Gdy dojechaliśmy na miejsce, trwała już walka ze scenariuszem, światłami i koncepcją artystyczną. Moją rolą było zasadniczo bawić się i dobrze wyglądać, więc cała ta praca była tak naprawdę ogromną przyjemnością. Zastanawiające, że w wyniku wielogodzinnej przerwy w dostawie pożywienia, i gdy wokół dużo się dzieje, uczucie głodu wygasa. Człowiek robi się tylko coraz bardziej ospały albo nerwowy. Po 20 dopadło mnie i jedno i drugie. Okazało się jednak, że mój nastrój doskonale wpasował się w ostatnie ujęcie, w którym grałam dramatyczną scenę. W końcu wszystko zostało nakręcone i o 22 pozwoliliśmy dozorcom zamknąć budynek i pójść spać. My za to wybraliśmy się na poszukiwania czegoś do jedzenia, co w ciągu tygodnia o tak późnej porze musiało się okazać kebabem. Nie powiem, był bardzo dobry, no i jednak miał sporo warzyw. Bardziej wstydzę się mojego nawadniania: góra 1.2 l wody  + intensywny wysiłek fizyczny = odwodnienie. Wory pod oczami rano nieuniknione, ale wrażenia z nagrania niezapomniane.

Post. Dzień 13

Pierwszy dzień wiosny, ale nie było żadnej okazji do celebracji i wciąż jest zimno. Przynajmniej korepetycje, których dziś udzielałam, fajnie wypadły. Ponadto dopadły mnie pytania o przyszłość, o to, co chcę osiągnąć i dokąd zmierzam, na które często nie potrafiłam sobie odpowiedzieć, a praca magisterska wciąż nie chce się sama napisać. Doprowadziło mnie to do frustracji i zniechęcenia. Cały dzień chodziłam jakaś wygłodniała, z upierdliwym apetytem na coś słodkiego. Nawet placuszki z jabłek, które chciałam sobie zrobić na kolację, nie wyszły.

Post. Dzień 12

Wybraliśmy się z Chłopcem do herbaciarni White Monkey. Rano obudziłam się z lekkim katarem, więc pomyślałam, że dobrze mi zrobi wypicie naparu z Honeybush, który jest wspaniałym środkiem na przeziębienie. Do podawanych herbat zawsze dodają tam coś miłego, np. miseczkę bakalii. Tym razem pani postawiła przed nami anyżowe ciasteczka.

 

Popatrzyłam na Chłopca niepewnym wzrokiem: czy anyżki to słodycze? Pokiwał głową, i odsunął je poza zasięg mojej ręki. Ale one nadal na mnie patrzyły .. Przemogłam się, i zagaiłam panią, czy mogłaby zamienić je na coś niesłodyczowego? I za chwilkę miałam już do dyspozycji miseczkę pysznych suszonych owoców.

Wieczorem za to dostaliśmy zaproszenie na grilla z okazji pożegnania zimy. Rzeczywiście, ogromny księżyc w pełni zawisł tej nocy na niebie, zaznaczając wiosenną równonoc. Starając się połączyć grillową tradycję z alkaliczną dietą, zrobiliśmy szaszłyki z kiełbasy, cebuli i plastrów cukinii. Gdy po dwóch godzinach walki z brykietami upiekł się pierwszy z nich, był naprawdę pyszny, jednak nie było wiele czasu na docenianie tego smaku. Uciekaliśmy zmarznięci do domu, bowiem zima urządziła sobie godne, mroźne pożegnanie.

Post. Dzień 11 - Zdrowe ciasteczka

Popołudniu rodzinka wpadła zostawić dzieci na przechowanie, zaczęłam się więc gorączkowo zastanawiać, czym można by ich poczęstować. Coraz bardziej zakręcona na punkcie diety alkalicznej, wymyśliłam postne, zdrowe ciasteczka alkalizujące. Ciasteczka bez cukru, bez proszku do pieczenia i tłuszczów zwierzęcych, a pyszne jak tradycyjne ciastka. No dobra, dzieci i tak opychają się żelkami, ale nawet one ich spróbowały. 

Przepis wyniknął jak zwykle ze zmiksowania kilku różnych inspirujących pomysłów oraz własnej inwencji, a składniki to wynik przekopania szafek w kuchni i wykorzystania wszystkiego, co pasowało do koncepcji (stąd tyle fantazji w przepisie i banalność wykonania). Podejdźcie do tego kreatywnie!

Ciasteczka są przepyszne zarówno na ciepło, jak i po wystudzeniu: przyjemność deseru, wspaniała wartość odżywcza i czyste sumienie w 20 sztukach (przy Ø 5cm).
Zaczynam wrzucać przepisy kulinarne na bloga - no to wpadłam po uszy.

Zdrowe postne ciasteczka alkalizujące

Jeszcze surowe...

Składniki:

- ok. pół szklanki płatków owsianych

- 1 banan

- 1 jabłko

- 1 marchewka

- 1 jajko

- trochę oleju rzepakowego (do związania masy - ok.3 łyżek)
- mąka pełnoziarnista (sypać do uzyskania zadowalającej, gęstej konsystencji - ok.3/4 szklanki)
- bakalie: rodzynki, suszone figi i morele, migdały, skórka pomarańczowa...i co tam jeszcze znajdziecie

- garść otrębów

- cynamon

- można dodać łyżkę miodu (wtedy będą naprawdę słodkie)

 Sposób przyrządzenia:

1. Obrać jabłko i marchewkę, potrzeć na dużych oczkach, banan rozciapciać (no wcześniej też obrać...).

2. Wszystko wymieszać razem, dosypując mąki i dolewając oleju według potrzeb.

3. Na blasze przykrytej pergaminem nakładać kupki masy (wielkość również wg uznania, ja zrobiłam trochę małych i trochę dużych, piekły się tak samo).

4. Piec do 20 min w 180 stopniach aż się przyrumienią.

5. Odstawić na chwilkę, aż przestaną parzyć w palce i można jeść:)

...i już upieczone.

Post. Dzień 10

Kolejny dzień koszmarnie przybijającej pogody. I tak czuję się całkiem nieźle, jak na takie warunki atmosferyczne (może to kolejna zasługa diety?).
Od linka do linka, trafiłam ostatnio w necie na problem zakwaszenia organizmu. To schorzenie leczone od wieków przez medycynę Wschodu, na Zachodzie pozostawało niezauważone, choć to właśnie tu najwięcej osób na nie cierpi. To w uproszczeniu zakwaszenie organizmu w wyniku zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, na który zasadniczy wpływ ma sposób odżywiania. To choroba ogólnoustrojowa, więc też szerokie spektrum objawów. Są to m.in.: bóle mięśni, kości i stawów, problemy trawienne, wzdęty brzuch, otyłość brzuszna, choroby zębów, bóle głowy, wypryski, problemy z krążeniem, rozdrażnienie, szybkie męczenie się, napady wilczego głodu i wiele innych. Więcej dowiesz się stąd :
www.eioba.pl/a/1o8q/wplyw-zakwaszania-na-stan-zdrowia-organizmu
Ten niekorzystny układ można jeszcze odwrócić, stosując się do odpowiedniej zaleceń. Oprócz ruchu i relaksu, należy przestrzegać proporcji 20-80
(zasada Pareto wciśnie się wszędzie), tzn. 20 % produktów kwasotwórczych, 80 % produktów zasadotwórczych. Nie jest to dieta na chwilę a na całe życie, umożliwia za to utrzymanie prawidłowego pH, a co za tym idzie zdrowia i dobrego samopoczucia.
Wpływ różnych pokarmów na organizm wcale nie jest taki oczywisty, jak mogłoby się wydawać, więc ściąga będzie bardzo przydatna. Powiększ:

Post. Dzień 9

Dziś nawet do kaszy na obiad nie dodałam soli, nie mówiąc już o warzywach - tylko ziołowe przyprawy. Mama trochę pomarudziła, ale stwierdziła, że gdy powtarza sobie przy każdym kęsie, że tak jest zdrowiej, to nawet można to zjeść. Cóż, taki jest los niosących kaganek dietetycznej oświaty. Bawią mnie sugestie, ze odżywiam się tak po to, żeby być szczupła i widać po mnie, że efekty są świetne. Prawda jest taka, że pomiędzy takimi superzdrowymi posiłkami dotychczas obżerałam się słodyczami, a że nie było tego widać? Może to miłościwie szybki metabolizm, geny, czy co tam jeszcze, a sam obtłuszczony brzuszek łatwo się wciągało. Teraz może rzeczywiście uda się ten brzuszek nieco wymodelować.Żeby tak jeszcze zmobilizować się do ćwiczeń po zimie..

Wybierając się wieczorem do kina, stanęłam przed poważnym problemem: co tam wziąć do jedzenia? Multipleksy przyzwyczaiły nas do kosmicznie drogiej i paskudnie niezdrowej żywności, więc od zawsze braliśmy swoje zapasy, które były..no, tańsze. Dzisiaj okazały się też dużo zdrowsze, ponieważ oprócz kwasu chlebowego zabraliśmy rodzynki oraz pokrojone jabłko i marchewki. Słysząc od pierwszych sekund reklam wszechobecne chrupanie nachosów, wyciągałam swoje pudełko z satysfakcją: teraz ja wam pochrupię.

Post. Dzień 8

Zainteresowałam się dziś tym, ile płynów wypijam w ciągu dnia w stosunku do zalecanej dziennej dawki, która wzrosła z niedawno jeszcze propagowanych 2 litrów do nawet 4. Przelewając równowartość do butelki, wieczorem wyszło mi nieco ponad 2,2 l. Całkiem niezły wynik, ale to dzięki 0.5 l zupy udało mi się taki osiągnąć. Znalazłam też fajny wodnykalkulator.pl, na którym wyszło mi dzienne zapotrzebowanie na poziomie 2.4l.  Zmierzyłam pojemność swojego ulubionego kubeczka, i ma dokładnie 400ml, więc żeby osiągnąć w ciągu dnia minimum, muszę wypić z niego 6 razy.
Pragnienie pojawia się dopiero wtedy, gdy organizm jest już odwodniony, trzeba więc wypracowywać nawyk popijania wody cały czas. Właśnie, czy liczy się tylko czysta woda? Ona jest najlepsza, ale można też podciągnąć niesłodzone herbaty inne niż czarna oraz niesolone zupy. Dodając soli lub cukru uzyskujemy odwrotny efekt, bo automatycznie zasysają nam wodę z organizmu, i nasze zapotrzebowanie wzrasta. Koleżanka powiedziała mi też, ze siedząc przed komputerem należy pić albo chociaż trzymać obok szklankę wody, która neutralizuje promieniowanie, a dodatkowo nawilża powietrze. Podziękują nam za to i skóra, i oczy, i gardło.

W mieście wkurza mnie,że często jedynym, co można kupić na szybko do wypicia są  małe buteleczki wody za 5 zł. Zawsze wolałam kupić sobie za to jakąś przekąskę (ech, no umówmy się - słodycze). Tak było kiedyś, teraz idzie wiosna, a do bezdennej damskiej torby trafi, codziennie przygotowana w domu, butelka z wodą.

Post. Dzień 7

A więc minął tydzień bez słodyczy, chyba mój pierwszy w życiu. Mam takie mgliste wspomnienie z dzieciństwa, że chyba podczas jednego Adwentu chowałam wszystkie słodycze, jakie dostawałam, w szafce, czekając z konsumpcją do Świąt. Za to mój starszy brat przychodził wtedy regularnie i coś mi stamtąd podbierał, nie kryjąc się z naszą genetycznie uwarunkowaną miłością do słodyczy. Od tamtego czasu nigdy nie porzuciłam ich na tak długo.

Z pierwszych zmian, jakie zaobserwowałam, zmniejszyły się amplitudy mojego nastroju, stres przechodzę jakby słabiej, za to cieszyć potrafię się mniej histerycznie. Zabawne, że do tej pory najlepszym lekarstwem na nerwy były dla mnie słodycze, skoro skoki poziomu cukru pogarszały tak naprawdę moje samopoczucie. Może ta dieta pomoże mi się uporać z labilnością emocjonalną.

Wkręcam się w tę słodyczową abstynencję. Będę teraz poszukiwać nowych plusów takiej sytuacji, aby utwierdzić się w swoim postanowieniu. Nawet pisanie blogaska wciągnęło mnie do tego stopnia, że zaniedbałam pisanie pracy magisterskiej, za co niewątpliwie przyjdzie mi jutro odpokutować na seminarium.

Post. Dzień 6

Dziś na dworze 18 stopni. Słońce miło grzało w plecki, gdy zabrałam się z wujkiem za pozimowy lifting ogródka. Nawet Pan Kot z chęcią wyszedł na dwór. Miałam opisywać, jak mi ciężko na głodzie, i co?

Uderzyła mnie dziś refleksja, że to całe poszczenie od słodyczy nie jest właściwie takie trudne,  na pewno o wiele łatwiejsze niż sam proces podjęcia decyzji.  A przysięgam, to było zawsze moim największym, jedynym i ukochanym uzależnieniem. Zrobiło mi się smuto, bo skoro to takie proste, to dlaczego wcześniej nie potrafiłam tego zrobić? Rozważałam to jedynie teoretycznie, po czym uznając, że taka abstynencja jest w moim przypadku niemożliwa, dla zabicia stresu sięgałam po kolejna rzecz do słodyczowej szafki w kuchni. Nie mogę zrozumieć , dlaczego dobrowolnie i regularnie się podtruwałam? Nie mogę też wiedzieć, czy nie jest już za późno na tę zmianę, ale świadomie decyduję się na psychofizyczną naprawę siebie.  

 Przechodzę demonstracyjnie przez dział ze słodyczami w markecie i czując się lepszą od tych, którzy nie potrafią sobie odmówić, patrzę na nich z politowaniem.  Widzę więc, że oprócz zmiany fizjologicznej, efektem mojego postu musi być jeszcze(i niech będzie!) zmiana duchowa:

„…ale poszczenie, by być widzianym, by wyróżniać się wśród ludzi albo uważać to za oznakę pobożności, byłoby istotnie szkodliwe i prowadziłoby do duchowej pychy i hipokryzji, które daleko przewyższyłyby korzyści wypływające z postu jako skutku samoograniczenia."

http://www.badacz.org/jezus/mat6_16.html

Post. Dzień 5

Uwielbiam to budzenie się w południe po nocnej imprezie.
Uwielbiam też energetyzujące placuszki z płatków owsianych i bananów, które zawsze wtedy robi Chłopiec. Siły będą potrzebne, bo wieczorem kolejne wyjście, tym razem do pubu na urodziny naszej koleżanki.

Dopiero gdy postawiono na stole tort, popatrzeliśmy na siebie zdezorientowani. Chłopiec, chyba za moim bohaterskim przykładem, również postanowił przejść na  post, więc związane z tym trudy i znoje dzielimy razem. Słodki dylemat Antygony, przybrany cukrowymi różyczkami, postawił nas przed koniecznością wyboru. Podeszliśmy do tego racjonalnie: post to odmawianie sobie czegoś, czego się pragnie i nadużywa, a my nawet nie mielibyśmy ochoty na słodkie, po prostu niegrzecznie byłoby nie spróbować urodzinowego tortu. Uznaliśmy więc, że zjemy jeden kawałek, choć wiele osób brało dokładki.
I tyle.

Post. Dzień 4

Dziś dzień spędzony na wyjeździe do rodziny, więc pomiędzy dwoma głównymi posiłkami nie udało mi się nic więcej zjeść. Frustracja była tym większa, że nasze odwiedziny poprzedziły stosowne zakupy dla bratanków na stoisku słodyczowym w katowickim Supersamie, a w mojej sytuacji widok arsenału słodyczy, szczególnie niemieckich, ściskał za serce.

                        - - - - - -
 
Na szczęście wieczorem szykowała się parapetówka kolegi, więc wybrałam się na nią z ogromnymi kulinarnymi nadziejami. Pomysłowość i gest gospodarzy sprawił, że często i chętnie przebywałam w pobliżu szwedzkiego stołu. Jedzenia było dużo, więc mnie odpędzano mnie. Padła za to sugestia ze strony jednej z koleżanek, że chciałaby mieć taką figurę przy takim apetycie jak ja.
Brakowało mi jedynie czegoś do picia (wody?), bo postawiona przed wyborem: wódka albo słodzone napoje, skusiłam się na drinki, jednak nie smakowały mi tak jak kiedyś, dlatego że ... były za słodkie.

Post. Dzień 3

Obudziłam się głodna. Po śniadaniu właściwie dalej byłam głodna, choć zawsze przykładam do niego dużą wagę. Wracając około 14 z miasta (nadal głodna) uświadomiłam sobie, że normalnie po śniadaniu sięgałam do słodyczowej szafki w kuchni i stamtąd wyciągałam kolejny posiłek. Usuwając ze swojej diety słodycze pozbawiłam siebie co najmniej 500 kalorii dziennie. Teraz muszę uzupełniać ten niedobór czymś wartościowym. Wypiłam sok marchewkowy, ale dopiero po porządnym obiedzie poczułam się najedzona. A wieczorem nie mogło być nic lepszego niż pizza hand made na kaflu (najlepszy przepis) przyrządzona razem z ukochanym Chłopcem.

Post. Dzień 2

Dzisiaj zajęcia od 8:00. Paskudna, depresyjna pogoda i niedospanie konsekwentnie, przez cały dzień pobudzały apetyt na coś słodkiego. Sama również dodałam sobie pokus, ponieważ w podziękowaniu dla kolegi, który miał mi popołudniu pomóc przywieźć z serwisu rower, postanowiłam kupić mu coś słodkiego. Weszłam do sklepu Wawela. Widok ukochanego asortymentu i aromat podgrzewanej gorącej czekolady (cwane marketingowe dziady) obudził słodkie przyzwyczajenia. Wybierając w myślach rodzaj czekoladek, automatycznie dodałam kilka sztuk dla siebie, jednak ukłucie refleksji przypomniało o poście. Czując się trochę nieswojo w nowej sytuacji, wyszłam z zaplanowanym zakupem, i niosąc go cały czas w torebce, dowiozłam w nienaruszonym stanie i przekazałam adresatowi. Tak więc oprócz wypieszczonego roweru zyskałam też satysfakcję ze zwycięskiej pierwszej próby.

Pochwaliłam się już kilku osobom swoim postnym postanowieniem, a zainteresowanie i uznanie dla tej decyzji wspomogło moją wolę dzisiaj, i mam nadzieję wspomagać będzie nadal.

Post. Dzień 1

Mija pierwsza doba. Syndromu odstawienia brak. Może dlatego, że w południe, kiedy mój drugi żołądek, ten na słodycze, zaczął się domagać dostawy, na katowickim straganiku zrobiłam zapasy mandarynek, bananów, suszonych moreli i pestek dyni, i tym żywiłam się po drodze. Owocami potrafię się zasłodzić o wiele szybciej niż słodyczami. To dobrze, głupio byłoby oprzeć całą dietę na zamianie glukozy na taką samą ilość fruktozy.

W okolicach podwieczorku za to, zamiast zwyczajowych słodkości zrobiłam sobie buraczki z marchewką. Co za czasy.

Post. Dzień 0

Nie podejrzewałam się o to, że założę kiedyś bloga. A jednak, być może terapeutyczna funkcja blogowania wesprze moją zuchwałą próbę separacji od słodyczy, choćby na te 40 dni Wielkiego Postu. Jak będę się tak długo zastanawiać nad każdym zdaniem to rzeczywiście, nie będę miała zbyt wiele czasu na myślenie o słodyczach.

Dziś Dzień Kobiet, nawpychałam się tyle słodyczy, ile tylko byłam w stanie, dopóki mnie nie zamuliło. Och, obym zapamiętała to uczucie. Paczka rodzynek w polewie z trzech rodzajów czekolady, bombonierka wiśni w likierze, ciasto orzechowe, paczka pastylek miętowych z Wawela, jedna trufla z wiśnią oraz misiek Haribo, którymi częstowała koleżanka na uczelni.
I wspomnienie o nich będzie mi musiało wystarczyć. Niniejszym - rozpoczynam POST SŁODYCZOWY. Czy pisanie w przestrzeń internetu pomoże mi w oparciu się pokusom?